مناسك تدفين و آيين‎هاي گورستاني در آثار داستاني صادق هدايت،  تازه ترین مقاله ی من است که با همکاری آقای سیامک نادری در مورد  دقت مثال زدنی صادق هدایت به آیین های تدفین نوشته شده است.این مقاله در فصلنامه ادب پژوهي ( شماره ۲۲ ، زمستان ۱۳۹۱) چاپ شده است.  

كانون توجه اين مقاله، تركيب ويژه‎اي از مرگ‎انديشي و فرهنگ‎شناسي در آثار داستاني هدايت ا‎ست. بازپردازي شيوه‎هاي مختلف تدفين و سازه‎هاي گورستاني، به ياري دانش باستان شناسي و مردم شناسي و برحسب فرهنگ، تمدن، سنن، آيين‎ها و مناسك مختلف، نشان دهنده ی درنگ شايسته ی هدایت در اين‎گونه باورهاست. هدايت در داستان پدران آدم، روايتگر مرگ يك انسان ـ ميمون و در داستان‎هاي تاريك‎خانه، بوف كور، تخت ابونصر، آفرينگان و آخرين لبخند، به ترتيب، روايتگرِ مرگ انسان عهد سنگ، عهود فلزات و آهن و دوران‎هاي پس از آن، ازجمله زمانه پادشاهان كياني و نيز دوران معاصر است. اين روند حتي تا دوران ناديده ی بشر هزاران سال بعد نيز ادامه مي‎يابد. بر پايه ی اين پژوهش شايد بتوان از نظمي تسلسل يافته در داستان‎هاي صادق‎ هدايت سخن گفت كه رويكردي تاريخ‎مدار را دنبال مي‎كند.

متن مقاله را میتوانید از طریق این لینک بازیابی کنید: http://www.guilan.ac.ir/news/index.php?a=06910